یادم می آید، وقتی بچه بودم... مرا هرسال به مشهد میبردند... من کودکی بیش نبودم... هرسال که می گذشت و من بزرگترمی شدم... به من می گفتند که امسال دیگرشفایت را از آقا خواهی گرفت... و من درپس افکارکودکانه ام ازشما... تصویرفرشته ای زیبا را ساخته بودم... فرشته ای که روزی مرا ازاعماق درد و رنج های بیشمارم نجات می دهد... دستم را میگیرد و ازروی زمین بلندم می کند... چرا که در این دنیا... با انسانهای زمینگیر،طوردیگری برخورد میشود... انگارکه ازوجودشان برروی زمین... کسی خوشحال نیست... انگارکه زیادی هستند... یا اینکه اصلا نباید باشند... من همیشه منتظرشما بودم... به من گفته بودند... روزی شما به خوابم می آیید و به من می گویید... بلند شو... دیگرهمه چیز تمام شد... غصه هایت تمام شد... دیگر مجبور نیستی سرت را پایین بگیری... دیگرزمینگیرنیستی... من همیشه منتظرشما بودم... نه تنها در مشهد.... همه جا... همه وقت... گاهی با شوق چشم برروی هم می گذاشتم... تا شما را در رویاهایم ببینم... ببینم که پیش من آمدید و آزادیم را به من هدیه می دهید...
سالها گذشت... من بازهم به مشهد آمدم... اما نه دیگرهرسال... نه اینکه ازشما ناامید شده باشم.... من فقط خسته بودم... دلشکسته بودم... دلم پربود... ازدست آنهایی که مثل من زمینگیرنبودند... دلم میگرفت ازاینکه... وقتی مرا بر روی صندلی چرخ دارنظاره میکردند... برخوردشان با من به گونه ای بود که انگار... من یک مجرمم... مجرمی که به سلابه اش کشیدند تا که دیگران درس عبرت بگیرند... مجرمی که خود گناهش را نمی داند... من دلم می خواست یکبارهم شده... با دلی آرام و خاطری آسوده... به حرمتان بیایم... و برایتان درد دل کنم... دلم می خواست فریاد بزنم و بگویم، من ازخدا شکرگذارم که این وضعیت را به من داده... من که ازحال وروزخودم گله ای ندارم... من که کم وکسری ندارم... من که به تمام آفریده های خداوند عشق میورزم... حتی به همین زمینی که اسیرم کرده... و به من لقب زمینگیر را داده... من که همه را دوست دارم...
پس چرا وقتی با هزاران امید... مقصد حرمتان را درپیش میگیرم... پیش ازآنکه به حرم برسم و گوشه ای از این مهمانخانه ی بزرگ و زیبا آرام گیرم... و عقده های دل شکسته ام را در آنجا باز کنم.... درطول این مسیر... هزاران بارآزارم می دهند و دلم هزاران بار می شکند... یا باید شاهد تعجبشان ازدیدنم باشم... و یا دعاهای بی ربطی که ازقول خود برایم می کنند... بدون آنکه نظرمرا جویا شوند... خلاصه تا به حرم برسم... حرف و حدیث بسیاراست... ای کاش حداقل وقتی به آنجا می رسیدم... رهایم می کردند... و اجازه می دادند که با مولای خود تنها درد دل کنم... ولی انگارکه این قصه تمامی ندارد... انگارکه من اصلا جزو انسانها نیستم... انگارکه خود، دعا کردن را بلد نیستم... ای کاش لااقل دردلشان برایم دعا می کردند... کاش می دانستند که وقتی همه با هم... آنهم با صدای بلند برای من دعا می کنند... اینکارشان آرامش را از من سلب می کند... باعث می شود که فکرکنم... یک موجود بی خاصیتم... که هیچ کاری ازاو برنمی آید... حتی دعا کردن...
مرا ببخشید که خیلی وقت است پیش شما نیامدم... به خدا دوستتان دارم... قلبم برای شما می تپد... ولی می دانم که شما ازهمیجا هم صدای مرا می شنوید... اصلا برای همین امروزنشستم و برایتان درد دل کردم... ولی با خود عهدی بسته ام... من دیگر به مشهد نمی آیم... تا که روزی درحرمتان... یک جای کوچک را هم به کبوتران شکسته بال بدهید... کبوترانی که نمیتوانند درآستان حرم زیبایتان پروازکنند... ولی آخر، مولای من... سرور من... امام رضای من... مگر آنها دل ندارند؟؟؟

نوشته شده در شنبه نهم آبان 1388ساعت 6 بعد از ظهر توسط مائده غلامرضایی| |